چگونه  این سکوت را عادت کنم؟

من که پائیز را به صدای قار قارشان شناختم

و شومی بخت را لابه لای پرهاشان گریستم

حالا؛

باور کنم کلاغها کوچ کرده اند 

و قمری های اجاره نشین پنجره

میخواهند میهمان دلم باشند؟

...

باید عادت کنم این سکوت را!

-------------------------------------------

پ/ن: منتظرم بیایی تا هر شب به جای سر گذاشتن بر سیاهی پرهای انتظار، میان نفسهای تو غلت بزنم

پ/ن: تا بیایی اشکهایم را میان صندوقچه ای جمع می زنم. سونامی دیگری در راه است!

پ/ن: هر روز صبح من، به شور بی زوال نوشتن آغاز می شود

پ/ن:ندارد

پ/ن: "چه تنگ حوصله بودیم ما

پ/ن: پیامهایت مرا می برد به جایی که تراش می دهی پیکر واژه های تلخ را برای آزردنم

پ/ن: بی تو هجا به هجای واژه ها آوار می شوند روی سرم!

پ/ن:باران می آید و من نامه های بارانی را قلم می زنم

پ/ن: اشتیاق با تو بودن روزهایی که می آیند، مرا می برد به رویایی که همه اش تویی!

بدخلقی ات را می گذارم به حساب هر چیز الا اینکه دلت را زده باشم

(نیوش: شنیدن سخن با گوش جان)

به خدا که زندگی با تاجی از خارهای وحشی بر سر بهتر است از گرفتن قلم در دست و نوشتن از عشقهایی که واقعی نیست و به خیال خام ما که هست...

پ/ن: میخوام نوشته هایی که قبلا توی وبلاگم بود و پاکشون کردم رو دوباره بنویسم. به همین سادگی!

پ/ن: راه که بیراهه باشد

چه با تو

چه بی تو

آخرش پشیمانیست!

پ/ن:هرگز تمام نمی شود این جاده که امتدادش مرا می برد تا تو

پ/ن: